І на зямлі, і ў дэпутацкім крэсле

колывановДэпутатская справа, калі ты жывеш у сельскай мясцовасці, у некаторым сэнсе нават больш адказная, чым у горадзе. Бо цябе ведаюць усе аднавяскоўцы. А як глядзець ім у вочы, калі абавязкі выконваюцца дрэнна?

Аб сваіх працоўных і грамадскіх буднях распавёў дэпутат Галоўчынскага сельсавета Раман КАЛЫВАНАЎ.

– Працую намеснікам дырэктара па раслінаводстве ў ААТ “Бялынічы”, – распавядае Раман Валянцінавіч. – Спраў, канечне, хапае. Але стараюся дапамагчы па меры сваіх сіл і магчымасцей. Людзі напрамую звяртаюцца рэдка, часцей ідуць адразу ў сельвыканкам ці ў адміністрацыю таварыства, а кіраўнік справамі Марына КАЎБОВІЧ перадае мне іх просьбы. Каб вырашыць нейкія пытанні, раблю ўсё, што ад мяне залежыць: узімку, калі снег трэба пачысціць, – знаходзім тэхніку і паліва, летам  абкасіць участак – таксама.

Падчас нашай размовы высветлілася, што Раман не мясцовы. Калісьці яго дзед пасля смерці жонкі пераехаў у Беларусь з Архангельска, забраўшы з сабой траіх малодшых дзяцей. Двое старэйшых – маці і цётка Рамана – засталіся разам з ім у Расіі. Дзед ажаніўся ў другі раз – на жанчыне з пяццю дзецьмі.

Так склалася, што ў пачатку 1990-х эканамічныя ўмовы аказаліся вырашальнымі: у пошуках працы бацькі з Раманам пераехалі ў Віцебскую вобласць, бліжэй да сваёй радні, дзе і засталіся жыць.

– Пасля пераезду ў Беларусь не наведваў Архангельскую вобласць сямнаццаць гадоў. Потым прыехаў у родныя мясціны – і пазнаёміўся з жонкай “зноўку”: у дзяцінстве мы хадзілі ў адны дзіцячыя яслі-сад. Таму яна таксама адтуль, – распавядае Раман Валянцінавіч.

Раман Калыванаў атрымаў спецыяльнасць агранома ў БДСГА. Пасля смерці бацькі перабраліся з жонкай у Магілёўскую вобласць.

– Жыву ў Галоўчыне, таму і сам бачу нейкія праблемы, вырашаю іх, сыходзячы з магчымасцей,– распавядае Раман Валянцінавіч.

Добра, калі ёсць магчымасць зрабіць тое, што неабходна. А калі здараюцца сітуацыі складаныя, нават тупіковыя? Пра адзін такі выпадак з уласнай практыкі і распавёў дэпутат.

– Справа ў тым, што сельсавет павінен заворваць землі, якія больш не выкарыстоўваюцца як агароды. Аднойчы ў вёсцы Васількі трактарам узаралі ўчастак аднаго дачніка з нейкім, як падалося, пустазеллем. А калі гаспадар прыехаў на сваё лецішча, ахнуў. Аказалася, што на гэтым полі мужчына пасадзіў меданосную расліну мардоўнік. Ад грашовай кампенсацыі адмовіўся – патрабаваў, каб мы вярнулі насенне. Каштуе яно больш за сто долараў за кілаграм, а перадаць дачніку павінны былі шаснаццаць. На працягу цэлага месяца прыйшлося шукаць гэта насенне па ўсіх гаспадарках раёна. І, нарэшце, усё да кілаграма вярнулі гаспадару.

Алена БЫКАВА.

Фота аўтара.

Print Friendly, PDF & Email

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *