СЕРЫКАЎ Уладзімір Данілавіч  нарадзіўся 23 мая 1929 года ў вёсцы Норкі Чэрыкаўскага раёна ў сям’і настаўнікаў. Закончыў Магілёўскае педвучылішча, філалагічны факультэт Магілёўскага педагагічнага інстытута імя А. Куляшова і Мінскую вышэйшую партыйную школу.

З 1958 года жыве ў Бялынічах. Працаваў літсупрацоўнікам і загадчыкам сектара пісьмаў райгазеты “Перамога”, настаўнікам, у апараце райкама КПБ, старшынёй райкама прафсаюзаў работнікаў культуры.

Друкавацца ў перыядычных выданнях пачаў яшчэ ў студэнцкія гады. Лаўрэат літаратурнай прэміі ленінскага камсамола Магілёўшчыны і Усесаюзнага агляду самадзейнай творчасці, адзін з аўтараў калектыўных зборнікаў “Прыдняпроўе” і “Праменьчык сонца ў душы маёй”. Паасобныя вершы пакладзены на музыку самадзейнымі кампазітарамі.

Владимир СЕРИКОВ

* * *

Я смотрю на фото чрез года,

На друзей, ушедших навсегда.

Детства друг – рыжеволосый Петя, —

Разорвало бомбой в 43-м.

На опушке, за деревней Стайки,

Схоронили мы его останки.

Юности дружище – Глеб,

Поэт кудрявый

Пал в бою за Днепр при переправе.

Над высоким берегом немым

Схоронили лиру вместе с ним.

В вихрях жизни с новыми годами

Довелось прощаться вновь с друзьями.

И у каждой горестной могилы

Их надежды вместе хоронили.

Но о них, ушедших навсегда,—

Не хороним память никогда.

БЕЛАРУСЬ

Между Россией, Польшей, Украиной,

Меж Латвией и меж Литвой

Живет моя любимая краина

И никакой не надо мне другой.

Здесь с ручейков рождаются все реки

И Припятью текут, Днепром, Двиной.

Здесь доброта есть в каждом человеке

От матушки-земли родной.

Мне каждая здесь рощица, как песня,

С соловушкиной трелью золотой.

И с каждым годом милый край чудесный

Цветет, как сад, кудесницей весной.

СУДЬБА

Ты судьбу не выбираешь,

С ней живешь и измеряешь

Все поступки – так иль нет...

Слесарь ты или поэт,

Хлебороб иль журналист,

Но чтобы был душою чист.

Чтобы ты ни как-нибудь

Пробивал свой в жизни путь.

В этот век машин царящих

И приборов говорящих.

Да, таков все ж в жизни рок,

Чтоб не знать свой в жизни срок…

Посмотри – цветущий сад,

В разноцветьи – полисад.

Я цветы в благоуханьи

Прижму к сердцу

на прощанье…

Ты судьбу не выбираешь,

С ней живешь и… умираешь.

ЕСЕНИН

Вот и снова он – праздник весенний –

Мир зеленый над мудрой землей.

Все дороже, все ближе Есенин,

Он везде, словно песня, со мной.

Окунаюсь ли в ясные зори,

Иль бреду я тропинкой лесной,

Светят ли голубые озера,

А Есенин, как прежде, со мной.

Дух поэзии светлой, великой

Над моею висит головой.

И уставшее сердце воскликнет –

Это значит, Есенин со мной.

РАСКРЫВАЮ ОБЪЯТЬЯ…

Вновь душа раскрыта настежь

И надежд, и привета полна.

Я желаю друзьям много счастья,

Чтоб, как рюмку, допили до дна.

Раскрываю объятья зеленым

Звонким рощам,

красавцам лесам.

Я в них с самого детства влюбленный,

Как в криничный, озерный бальзам.

Потому так и дорого счастье –

Беларусь и проста, и мудра.

Раскрываю я душу ей настежь,

Что полна и любви, и добра.

ИСТОРИИ СВЯТЫЕ ДАТЫ

Истории святые даты!

Был час борьбы,

Был час потерь.

Душа отважная солдата

Их с болью помнит и теперь.

Он помнит суровые дали,

Где вечно товарищи спят…

Медали над сердцем, медали –

Колоколами звенят!

СОЛДАТЫ ВОЙНЫ

Насмерть бились,

В полях умирали.

Как сказал знаменитый поэт, —

В журавлей превратясь, улетали

В лучезарный таинственный свет.

И с высот,

На виду у Вселенной

Они скорбно, но гордо глядят,

Где на страже

Их славы нетленной

На земле обелиски стоят.

РАЗДУМЬЕ

Когда я вглубь прошедших лет

Взор устремлю, потяжелевший –

Черемухи душистый цвет

Коснется веткой облетевшей.

И каждой ветки увяданье

Во мне рождает состраданье…

А за рекой, в лесу сосновом –

“Ку-ку, ку-ку…” вдруг слышу снова.

И снятся  зори мне, не ночи…

Что ж ты, кукушка, напророчишь?

ТИШИНА

Солнце закатилось за леса,

В звонкой роще начало смеркаться.

Задремала хитрая лиса,

Спрятались под елочками зайцы.

Все чернее неба пелена,

Смолкали птицы, речка-недотрога.

Заблудилась в роще тишина,

Не найдет ни тропок, ни дороги.

КНИГИ

Прекрасные годы учебы,

Им детство и юность подстать.

Сдружился я с книгами, чтобы

Героику жизни познать.

Я с Байроном дрался на Кипре,

С Жюль Верном летал на Луну,

И с Дойлом в мыслительном вихре

Готов был поймать сатану.

И мне целый мир открывали

Пушкин, Некрасов и Блок.

И нежные чувства рождали

Алмазы есенинских строк.

Мне нужен был мир до зарезу,

Я шел супротив черных сил.

С французами пел “Марсельезу”,

С Чапаевым белых громил.

БЕЛЫНИЧИ

С каждым годом райцентр все красивее,

Новых зданий растут корпуса.

А вокруг – золотистые нивы,

Лугов бархат, грибные леса.

А вокруг – море солнца и хлеба

И безбрежных полей благодать.

Опрокинулось синее небо

В серебристую друтскую гладь.

Всюду пашут, и сеют, и строят,

Звенят гимном рабочие дни…

И глядят с постаментов герои

На дела трудовые твои.

СТАЛАМУ ПАЭТУ

Калі жыццё ўжо не аладкі,

А ўзрост падштурхоўваюць гады —

Ты з Музай навядзі парадкі,

І зерне слова знойдзеш ты.

Шукай натхнёнае імгненне,

І больш удумліва пішы,Бо страшна

самазадавальненне

Для свежай думкі, для душы.

АТЕИСТ

Перелез на другую

Он лестницу...

Это мыслей, идей

Что ли сдвиг?

Атеист, видишь,

Бывший крестится,

Уловив исторический миг...

ПЕРВЫЙ ГРОМ

От Хвойны

До Мокрович

В ширях луговых

Воздух выткан

Строчками

Дождинок косых.

Над ольхой

Над ивами — Лента бирюзы,

И все небо вышито

Вспышками грозы.

И, как песня, радует слух мой

Первый гром,

Там, где

Дуга-радуга

Моется дождем.

ДЕНЬ ПОБЕДЫ

Ордена рубинами рдеют

На грудях у героев войны.

Но ряды их редеют,

На глазах у победной весны.

Время мчится неумолимо...

Друзей сколько терять привелось...

Шесть десятков уже с половиной

С той победной весны пронеслось.

Венцу битв жестоких и сражений —

Дню Победы в веках не стареть.

И в сердцах грядущих поколений

Он живой историей будет гореть!

ОБЕЛИСКИ

Насмерть бились,

В полях умирали...

Как сказал

Знаменитый поэт, —

В журавлей превратясь,

Улетали

В лучезарный

Таинственный свет...

И с небес, на виду

У Вселенной

Они скорбно,

Но гордо глядят,

Где на страже

Их славы нетленной

На земле

Обелиски стоят.

ВЯЛІКІ МАЙСТАР РОДНАГА СЛОВА

Нядаўна слыннаму беларускаму паэту Аляксею Пысіну споўнілася б 90 год. З гэтай нагоды мне хацелася б падзяліцца сваімі ўспамінамі аб паэце.

З Аляксеем Васільевічам мяне пазнаёміў супрацоўнік магілёўскай раённай газеты “Сацыялістычная праца” паэт Васіль Карпечанка. У той час, а гэта былі 50-я гады мінулага стагоддзя, разам са мной у педінстытуце вучыліся Ігар Шклярэўскі, Віктар Ракаў, а таксама галоўчынскія хлопцы Віктар Сухараў і Віктар Даюжэнак. Іхнія, а таксама і мае, вершы ахвотна друкавала гэтае выданне. Потым Аляксей Васільевіч не раз запрашаў мяне ў “Магілёўскую праўду”, чытаў свае творы – ён вельмі любіў добразычлівых чытачоў, якія ўмелі слухаць і разумелі паэзію.

Неяк ужо пасля размеркавання і пачатку маёй работы ў Бялынічах літсупрацоўнікам газеты “Перамога”, А. Пысін прыехаў у райцэнтр разам з Васілём Матэвушавым, Пятром Шасцерыковым і Анатолем Канапелькам. Да гэтай падзеі я падрыхтаваў пераклад верша мэтра “Вераб’іная ноч” на рускую мову. Прыемна, што паэт яго ўхваліў.

Адзін з прыездаў Аляксея Васільевіча ў Бялынічы быў звязаны з палётам у космас Валянціны Церашковай, карані якой з Вылава. Разам з ім пабываў на радзіме бацькі Церашковай і я. Вынікам той паездкі стаў верш А. Пысіна “Вёска  Вылаў”. Я і зараз памятаю многія радкі з яго.

…А ў Вылаве спелі парэчкі,

І нейкі малы Церашкоў

У цёплай сугліністай рэчцы,

Рукамі лавіў акунькоў.

Аляксей Васільевіч стаў сапраўдным настаўнікам для многіх пачынаючых бялыніцкіх паэтаў, у тым ліку і мяне.

Мы вучыліся ў яго рабоце над словам, прымалі сяброўскія крытычныя заўвагі і каштоўныя парады…

Віктар СУХАРАЎ, былы супрацоўнік газеты “Зара над Друццю”:

— З Уладзімірам Серыкавым я вучыўся на філфаку Магілёўскага педінстытута, дзе на студэнцкіх вечарах ён выступаў з чытаннем сваіх вершаў. Творы маладога паэта мне і тады вельмі падабаліся сваёй лірычнасцю, добрай мовай, надзённасцю. З цягам часу гэтыя вартасці ён не толькі не страціў, а і ўдасканаліў. Вось чаму многія бялынічане, і не толькі яны, бо і сёння вершы Уладзіміра Данілавіча рэгулярна друкуюць абласная і рэспубліканскія газеты, з задавальненнем чытаюць іх.

Ала ВОЙЛАКАВА, паэтэса:

— Вершы Уладзіміра Данілавіча я не толькі заўсёды з задавальненнем чытала і чытаю, але і вучылася на іх паэтычнаму майстэрству. І гэта не зважаючы на тое, што сама я пішу на беларускай мове. Адзінае, што мяне некалькі засмучае, гэта тое, што аўтар апошнім часам стаў пісаць і па-руску, і на матчынай мове. Апошнія яму ўдаюцца намнога горш – не хапае той лірычнасці і метафарычнасці, якія ўласцівыя яго рускамоўным творам. Яно і зразумела: менавіта на гэтых вершах ён гадамі шліфуе сваё майстэрства.