Гаспадар

Замачулле. Ігліца. Панькоў.

І яшчэ трыццаць вёсак навокал.

Шлях жыццёвы свой Толя Драздоў

Пачынаў на зямлі сінявокай.

У сялянскай сям’і рос хлапчук,

Трактар з бацькам выводзіў у поле,

Дзе спазнаў і мазолістасць рук,

І навуку, нібыта ў школе.

Крок за крокам, як з класа ў клас,

Уваходзіў у свет земляробаў...

Яго выбраў няпросты наш час

І характар каханнем аздобіў.

Факультэт інжынерных вышынь —

Гэта ведаў вялікая сіла,

І вучобы імклівая плынь

Пяць гадоў неўпрыкмет адлічыла.

Свой дыплом малады інжынер

Падмацоўваў працай руплівай –

Да яго адчувалі давер

Землякі, заручоныя з нівай.

І ў няпоўныя трыццаць гадоў,

Калі іншыя шлях выбіраюць,

Гаспадарку ўзначаліў Драздоў,

Што была ўжо далёка не раем.

Не, не прага людзьмі “руляваць”,

Каб усюды яму апладзіравалі,

А вытворчасці імпульс надаць

Меў на мэце Анатоль Уладзіміравіч.

Позна класціся, рана ўставаць –

Продкаў правіла залатое:

Затрымае яго сенажаць,

І жніво не адпусціць святое.

Не ў канторы яго кабінет:

Там дырэктар, дзе справы і людзі,

Дзе праблем пачынаецца свет

І канца яму, пэўна, не будзе.

На машынным двары – цішыня,

Ды гудзе вераснёўскае поле:

Восем клопатаў кожнага дня

Вырашаюць Рубеж і Заполле.

І Драздоў у запрэжцы адной

Цягне воз на гару дабрабыту –

І пад гэтай высокай гарой

Яго боль і сумненні зарыты.

Новай тэхнікі — цэлы табун,

Рэканструкцыя фермы – будоўля!

Бачна ўсім (тут не трэба вяшчун),

Што святлее сялянская доля.

Дзе сядзібнага тыпу дамы

Узнавілі саўгасную вёску,

Навасёлам старым, маладым

Тут жывецца цікава, па-боску.

І Драздовых сям’я сярод іх:

Анатоль і Таццяна шчыруюць

Гэтаксама на “сотках” сваіх

І маленькага сына гадуюць.

Шосты годзік Мікітку пайшоў.

Паўтараецца шлях пакалення:

І ўжо самы малодшы Драздоў

Руль кранае з бацькоўскіх каленяў.

Лёс адзіны ў святых і сялян,

Хлеб надзённы – вялікае дзіва.

Па-над восеньскім полем туман,

Нібы дым з залатога кадзіла.

Час пякельнай спякоты мінуў.

Дзевяць год дзень у дзень Анатолю

Давялося ўзнімаць цаліну,

Каб рунела бацькоўскае поле.

Ёсць стабільнасць вытворчасці, плён,

Ёсць павага, здабытая ў справах,

І таму не збіраецца ён

Спачываць на заслужаных лаўрах.

Веліч планаў і мараў святло,

Каб радзімай малой ганарыцца —

Усё гэта ў душы расцвіло

Шанаваннем сялянскіх традыцый. 

Жыць дастойна ці кожны гатоў?

Проста трэба імкнуцца да працы

І, напрыклад, як той жа Драздоў,

Без пярэчанняў ёй аддавацца.

Васіль ДЗЕРАВЯШКА.