Узлятаюць нягучныя словы

Жаўрукамі ў нябесную сінь –

Пра жыццё размаўляюць Бяловы:

З братам – брат,

з жонкай – муж,

з бацькам – сын.

Лістападаўскі волкі вятрыска

Над санлівай раллёй не шумі,

СВК “Лебядзянка” – калыска

Хлебаробскай вялікай сям’і.

Млечны шлях

у бясконцасць імкнецца,

Вабіць кожнаю зоркай сваёй;

Толькі іх не хапіла б, здаецца,

Усім Бяловым хаця б па адной.

Іншы раз не Сатурн, дык Венеру

Мець не шкодзіла б пад рукой;

Але ў мару такую не веру,

Як не веру ў душэўны спакой.

— Праўда ў тым, — кажа Віктар Міхайлавіч, —

Што ніколі не здрадзіць зямля,

Яна – вечная, добрая, слаўная,

Тут вялікае бачыш здаля.

І сынам перадаў эстафету,

Навучыў іх і сеяць, і жаць,

На зямлі і зімою, і летам

Сваю папараць-кветку шукаць.

Родны брат яго, Пётр Міхайлавіч,

Што аратым свой шлях пачынаў,

Сёння сам прадпрыемства ўзначальвае:

Для Бяловых Бялоў – старшыня!

Аграном Валянціна Пятроўна –

Жонка, маці і прыклад сынам,

Дзеліць працу і славу пароўну,

Каб усё было напапалам.

Востры розум і сэрца пяшчота,

Што ўласцівыя толькі жанкам,

Далі крылы і прагу палёту

Мужу, дзецям і ўсім сваякам.

Міша, Пеця і цуда-нявесткі

Таня з  Оляй, унукаў аж пяць –

Нібы з поля, прыемныя весткі

У хаціны Бяловых ляцяць.

Вінават, што ўжыў слова “хаціны”,

Маю сціпласць прабачце, сябры, —

У дамах адмысловых радзіны

Ужо справілі гаспадары.

Сам бываў там — дамы, як палацы:

Цеплыня ў іх, свабода, камфорт.

Лайдакам, выпівохам, паяцам

Тут даюць ад варот паварот.

І не скажаш: адрэзана луста...

Кожны мае зямельны надзел,

Дзе і бульба расце, і капуста,

Сад — як сімвал сям’і і надзей.

Тут, у вёсцы, — дзяржавы аснова,

Дзе па-людску Бяловы жывуць,

А палі, нібы шчасця падкова,

Ахінаюць і Вабіч, і Друць.

І ралля чорнай рэчкай віруе

З-пад адвалаў магутных плугоў.

Хто на ворыве ў полі шчыруе?

Тры асілкі! З іх кожны – Бялоў.

Вось чаму ёсць і збожжа ў засеках,

А на фермах – фуражны запас.

Род сялянскі быў моцным спрадвеку,

І не ўладны над ім нават час.

Пакаленні Бяловых, няйначай,

Знітаваныя Божай рукой,

Весняй раніцай Віктар Міхайлавіч

Возьме ўнукаў у поле з сабой.

Лена й Света – на лекцыях сёння,

Ідуць Віця з Карынай на ўрок:

— Яны вучацца рупна і плённа, —

Хваліць дзетак настаўнік Мазок.

На руках у пяшчотных матуляў

Даша з Мішам крыху падраслі,

І нідзе ім не будзе ўтульней,

Чым на роднай бацькоўскай зямлі.

Ды не стану ў прагноз паглыбляцца,

Проста хочацца мне пажадаць

Сёння, заўтра, заўжды Лебядзянцы

Для Бяловых дамы будаваць. 

Васіль ДЗЕРАВЯШКА.