Гэта было на прыканцы 2018 года. У нашай раеннай газеце праводзіуся конкурс «Мая Радзіма», які быў прысвечаны трохгоддзю малой радзімы.

Конкурс праходзіў у трох намінацыях: «Верш», «Фотаздымак» і «Апавяданне». Я вырашыў стаць удзельнікам конкурсу і ўпершыню пераступіў парог рэдакцыі, дзе пазнаёміўся з добрай часткай яе калектыву.

Карэспандэнт газеты Святлана Магілеўчык уважліва выслухала мяне, запісала вершы, якія я расказваў па памяці. У снежні тры з іх былі надрукаваны ў газеце «Зара над Друццю». За верш «Прывітанне шпаку» мне было прысуджана трэцяе месца, а ў адным з наступных нумароў пазначаны дзень і час узнагароджання пераможцаў.

На двары была зіма. У Бялынічы я прыехаў крыху раней. Чакаць давялося ў кабінеце галоўнага рэдактара. Міхась Карпечанка (тады ён узначальваў калектыў газеты) сустрэў мяне з радасцю. Мне нават здалося, што ён ведае мяне ўсё жыццё. Амаль з парога ён запытаў: «Коля, чаму ты так доўга не пісаў?»
Ён пацікавіўся, як я жыву, ці ёсць дзеці ці ўнукі. Быў час – я пачытаў яму верш, а ён падтрымаў мяне і сказаў, каб я ў наступны раз прыняў удзел у конкурсе і працягваў пісаць далей.

У невялікай зале рэдакцыі нарэшце сабраліся ўсе ўдзельнікі конкурсу. У намінацыі «Верш» былі пераможцамі людзі старэйшага ўзросту – Генадзь Лапо, Ірына Траццякова і я. А ў намінацыі «Фотаздымак» – моладзь: Караліна Раманава і Эльвіра Накцава. Я з цікавасцю назіраў, як Міхась Аляксеевч размаўляў з дзяўчынкамі, прапаноўваў, каб яны ехалі на вучобу ў Мінск, паступалі ў БДУ на факультэт журналістыкі.
Запомніліся і такія словы, якія ён сказаў ім:
– Выбірайце, што лепш, сініца ў руках ці журавель у небе?

Кожны пераможца конкурсу атрымаў з рук Міхаіла Аляксеевіча дыплом і каштоўны падарунак, шчыры поціск рукі і словы ўдзячнасці ўсім пераможцам. А затым – фотаздымак на памяць.

Я яшчэ двойчы прымаў удзел у конкурсе. У 2019 годзе я атрымаў грамату «За актыўны ўдзел у конкурсе», а ў 2020 годзе мне зноў пашанцавала. У намінацыі «Проза» за замалёўку «Дрэвы на прыпынку» мне было прысуджана 1 месца.

У тым годзе па свеце гуляла эпідэмія кавіду, людзі вельмі хварэлі. Масавыя мерапрыемствы былі забаронены. Мая жонка была ў Бялынічах і зайшла ў рэдакцыю. Міхаіл Аляксеевіч перадаў праз яе мне прывітанне, дыплом і каштоўны падарунак – кнігу «…І Маці Божай памалюся».

За сваё жыццё я прачытаў толькі некалькі кніг. На першым месцы ў мяне была праца, сям’я, спорт, паляванне, рыбалка. Мне падабалася назіраць за прыродай, вясной сустракаць птушак, узімку падкармліваць тых пярнатых, што прыляталі на падворак. Я люблю садзіць дрэвы, пісаць вершы. Ужо ў сталым узросце адважыўся напісаць у газету…

Калі я ўзяў у рукі падарунак-кніжку і прачытаў яе, то наогул разгубіўся. Храмы я не наведваю, але свят царкоўных прытрымліваюся ўсіх – абавязкова. Пра Бога – пішу.

Кнігу я прачытаў вельмі хутка. Якая, аказваецца, багатая духоўная гісторыя Бялыніччыны, і як аўтару кнігі Міхасю Карпечанку ўдалося яе цікава расказаць!

У гэтай кніжцы ёсць і пра месцы, дзе мне давялося пабываць і пабачыць на свае вочы ўсю іх прыгажосць. У Свяцілавічах я наведваў былы касцёл Святога Людовіка, у весцы Заполле — каменны крыж. У 1960-х гадах у Бялынічах бачыў руіны былога манастыра…

У мяне была думка, што калі дазволіць здароўе і буду ў Бялынічах, абавязкова зайду ў рэдакцыю і падзякую Міхасю Аляксеевічу за яго працу. Але я не паспеў, ён раптоўна пайшоў з жыцця.

Здарылася гэта вясной, 12 красавіка, калі толькі пачынае абуджацца прырода, калі празрыстымі слязьмі плачуць клёны і бярозы.

Жыццё працягвалася, на некаторых дрэвах з’яўляліся маленькія лісточкі, прабіваліся з зямлі і набіралі моц чырвоныя цюльпаны, вярталіся з выраю птушкі…

Я вельмі даўно выпісваю газету «Зара над Друццю», у якой шмат гадоў працаваў Міхась Карпечанка. Раёнка і каштоўны падарунак – кніжка, сталі для мяне добрай памяццю пра гэтага цікавага чалавека, журналіста і краязнауцу.

Мікалай Саукін

Оперативные новости Белыничей и Белыничского района смотрите в нашем телеграмм-канале «Новости Белыничей»